یک طرح قشنگ و عالی و ناب کشید

تصویر گلی به صفحه ی قاب کشید

نقاش ازل نشست و با دست خدا

در برکه ی آب عکس مهتاب کشید

بگذاشت کنار خود سبو را خورشید

آرام گرفت دست او را خورشید

نوشید به امر آسمان مستی کرد

آورد به لب راز مگو را خورشید

با تیشه به ریشه های بیداد زدی

چون کوه، خودت را به صف باد زدی

با دست گرفت گوش خود را تاریخ

آن روز که با سکوت فریاد زدی

از شاخه ی معرفت نمی چیدیمت

چون آیینه، شکسته، می پاشیدیمت

ای ماه ! چه خوب شد نبودیم آن روز!

بودیم اگر ، یقین نمی دیدیمت

از نخل و سکوت و ماه باید پرسید

از گریه و درد و آه باید پرسید

اندازه ی وسعت غمت را مولا!

در نیمه ی شب ز چاه باید پرسید

 دشنام به نام شعر های بی تو

زنجیر به گام شعر های بی تو

بعد از تو کسی به شاعری فکر نکرد

خط روی تمام شعر های بی تو

 صحن و حرم و مناره و گلدسته

انگار کسی مرا به عشقت بسته

محتاج نوازش تو ام  آقا جان!

چندیست که خسته ام ز دنیا، خسته.

 ۱.

چندیست که با یاد تو من مانوسم

در دایره خیال تو محبوسم

هر بار  پیامک تو را می خوانم

انگار که من لب تو را می بوسم

۲.

آقا! چه عجب که کردی از ما یادی

یکباره چه شد به یاد ما افتادی؟

ای کاش به جای دادن اس ام اس

می آمدی و بوسه به ما می دادی

۳.

خشکید لبم ، بیا و کامی بفرست

از جانب خود قند تمامی بفرست

 ای دوست! مرا مبر ز یاد و از لطف

گهگاه برای من پیامی بفرست

۴.

گهگاه پیام می فرستی چندی

گاهی در این رابطه را می بندی

جز لحظه ی رویت پیامت اما

بر روی لبم نمی رود لبخندی 

۵.

انداخت به لرزه گوشی ناب مرا

پاشید به هم پازل اعصاب مرا

آن روز پیامکت سراغم آمد

هم خواب مرا ربود و هم قاب مرا!

هر چند که دل، هرزه و هر جایی بود

با عشق، اقامتش تماشایی بود

حاشا که سپاس از دهانش افتد

او هرچه که دیده بود زیبایی بود

 یک نخل ، کنار چند قایق بکَشید

یک منظره از دشت شقایق بکَشید

این زنگ، برای رسم  ِِعکس ِدل من

یک شهر پر از جوان عاشق بکَشید  

 افطار رسیده و رطب می خواهم.

افطاری پاک و مستحب می خواهم.

خود را برسان خانه، اذان می گویند...

یک بوسه از آن گوشه ی لب می خواهم.

آتش به تن فراق خواهد افتاد

قفل در این اتاق خواهد افتاد

می آیی و ...با قیامت آمدنت

خوشبختی ام اتفاق خواهد افتاد

 دریا:

تا کی به دفِ نمی شود ها بزنم

خود را عوض کسی دگر جا بزنم

خسته شده ام ، شمال هم نزدیک است

وقتش شده تا که دل به دریا بزنم

جنگل:

موهای مجعد و پریشان داری

دختر ! تو هزار و چند خواهان داری

از روسری و لباس سبزت پیداست

یک دوست پسر به نام باران داری !

باران:

 همصحبت گل، رفیق شالی هایی

مانند همیشه، این حوالی هایی

اینطور که اهل این محل می گویند:

مهمان همیشه ی شمالی هایی

                                                                                                     گرگان

  ۱.

یک فصل دوباره از کتابی خالی

یک قصه که نه یک تب و تابی خالی:

آن مرد دوباره رفت جایش خوابید

کز کرد درون رختخوابی خالی

۲.

آمد ... و کلاه خویش را قاضی کرد

بر حال گذشته چشم اندازی کرد

عمری دل او زمانه را بازی داد

یک عمر زمانه با دلش بازی کرد

چادر گلی خوشکل خود را سر کن

در کوچه بیا ، عنایتی دیگر کن

در شهر بجز درد تو دارویی نیست!

لبخند بزن ، حال مرا بهتر کن

بر گُر ده ي اين پير توان مي دادي

يك بار دگر كاش تو با اس ام اس !

اين گوشي كهنه را تكان مي دادي

پيش از تو چه كاره بوده ام ، يادم نيست!

شايد كه ستاره بوده ام ، يادم نيست

....... كه بود نام من يا كه تويي؟

يك، يا كه دو پاره بوده ام ، يادم نيست!

افسوس نظر بازی ما بازی بود

پرواز نبود٬ بلند پروازی بود

فتوی همان که بر جفا حکمت داد

دنباله ی حکم شُرحِ قاضی بود

مراسم در تالار سعدي مجتمع فرهنگيان شيراز بود. پذيرش كه شديم  كاغذي كه بر نامه ي همايش رو نوشته بود به علاوه ي بسته ي پذيرايي به دستمون دادند طبق برنامه بين ساعت 10 تا 12 نوبت شعر خواني من بود نظم مراسم يه جز زمان شروع آن خوب بود  مراسم طبق معمول با يك ساعت تاخير شروع شد  . ابتدا تلاوت قران  يعد سرود ميهن و سپس كلام رهبر  كه اينها همه توسط كلبپ بخش شد .  سپس نويت رييس سازمان بود  كه حدود 20 دقيقه از  فرهنگ و رسالت شاعر و ... گفت  وبعد نوبت شاعر ها كه رسيد احد ده بزرگي شاعر فرهنگي معروف شيراز مثنوي زيباييي در رثاي حضرت سجاد (ع) گفت و سپس يكي يكي شاعران فرهنگي و دانش آموز براي شعر خواني آمدند. تنوع سني شاعران جالب بود از دانش آْموز راهنمايي تا معلم نزديك دوران باز نشستگي  داشتيم  . نكته ي جالب در مورد شعرها  اين بود كه اكثر اونا رباعي بود. طهمورث اسكندري  همكار شاعر مون كه نيروي اينجاست و امسال به اوز منتقل شده اشت هم با  جند تا از همكاراش اومده بود. علاقه مند به شعر هر جا كه ياشه خودشو مي رسونه . او هم 12 رباعي جالب خوند و خواست كه سلامشو به مردم علامرودشت برسونم.

معاون پرورشي سازمان هم خيلي كوتاه با خوشرويي خير مقدم گفت. دو تا كليپ هم از شعر خواني مرحوم آقاسي بخش شد . مراسم با نيم ساعت تاخير تمام شد . بيش از 300 شعر به همايش ارسال شده بود كه حدودا 40 برگزيده داشت . طبق معمول داوري ها رضايت بخش نبود و عيب و ايراد اتي داشت.

شعر كه خوانديم. هديه اي گرفتيم و ناهاري و( مرغ ) و پيش به سوي وطن.

اين هم چند تا از رباعي هايي كه اونجا خوندم . خوشحال مي شم در باره آن نظر بدين:

         از مائده وحي زمين كرد طلوع

                   در باغ زمان سبزترين كرد طلوع  

    آن روز تمام عرش ديدند كه ماه 

   در دست محمد امين كرد طلوع                                         

امام رضا/ع/ : غدير در بين اهالي آسمان مشهورتر از اهل زمين است:

         با قطعه اي از خاك دلم جور تر است 

        آنجا كه زمين از آسمان دورتر است

       ديدم كه يكي از عرشيان گفت : غدیر

       اينجا به ميان عرش مشهور تر است

         بگذاشت كنار خود سبو را خورشيد      

        آرام گرفت دست او را خورشيد

        نوشيد به امر آسمان، مستي كرد                              

        آورد به لب راز مگو را خورشيد

        در گوش دلم بانگ نفير است بيا

         آوازه ي عشق چشمگير است بيا

        بی ماه رخت مجلس ما کامل نیست

             موعود زمین عید غدیر است بیا 

قد قامت عشق از قيامت برخاست

صد حي علي ز هر مقامت برخاست

تكبير  سلام سرخ تو اول بار

از حنجر حج ناتمامت برخاست 

ای دوست! نبودنت که طولانی شد

حال دل من چنانکه می دانی شد

من هیچ! که بغض آسمان هم ترکید

برقی زد و رعدی زد و بارانی شد

اي ساقه ي سر به زير، باران آمد

هرچند كمي است دير، باران آمد

اي ريشه ي زير خاكها، مي شنوي ؟

لبخند بزن ، نمير ، باران آمد

چون من سر پور شور وشري داري تو

از حادثه ي غم خبري داري تو

پيوسته هواي شعر هايت ابريست

اشعار رباعي تري داري تو

     وقعي به عزاي سوگواران نگذاشت

     جز خار به چشم انتظاران نگذاشت

     تدبير امور آسمان را خورشيد

     يك بار در اختیارباران نگذاشت

                          اي كاش زمين ميل نيايش مي كرد

                  يا انكه خدا كمي سفارش مي كرد

                  از مرد سياه آسمانها / از ابر  

                
                   اي كاش كسي خواهش بارش مي كرد
                
                                 ######    

           
                    تر ساند اهالي زمين ابر سياه

                   از سيل نشسته در كمين ابر سياه

                   اين بار ولي رنگ كسي سبز نشد

                   چوبان دروغگوست اين ابر سياه