حكايت مدام

………….

امروزه تقریبن در اکثر خانه های ما “شیعیان ” از این سعید کوچولوهای با استعداد و دوست داشتنی وجود دارند که اسم ” ائمه معصومین “( علیهم السلام) را در همان ماههای اولیه ای که قدرت تربیت و علم پذیری پیدا میکنند به خاطر میسپارند که البته مایه ی بسی مباهات و خوشنودی است . اما مشکل از اینجا به بعد شروع میشود !

متاسفانه وقتی به شناخت و اطلاعات خود درباره ائمه ( علیهم السلام) رجوع میکنیم میبینیم ” شناخت “ما به همان اطلاعاتی که در دوران کودکی به صورت ناخود آگاه از بزرگترها کسب کرده ایم محدود میشود و تلاش ما برای آگاهی از زندگی این “چراغهای هدایت “به همان اندازه اطلاعات سعید کوچولو متوقف میشود .
در فرایند رشد ما و کسب اطلاعات جدید از محیط پیرامون میبینیم سهم دانش ما از امامان معصوم( علیهم السلام) نسبت به سایر علومی که کسب میکنیم بسیار بسیار پایین است . سعید کوچولوهای ما بزرگتر که میشوند با سرعت چشمگیری علوم روز مانندکار با کامپیوتر و سایر وسایل دنیای مدرن را به خوبی فرا میگیرند ، اطلاعاتشان در مورد جریانهای اجتماعی مانند فوتبال و سیاست و … بسیار بالا و چشمگیر است اما هیچ نشانه و علایمی که نشان دهد شناخت آنها به ائمه همراه با سایر علوم پیشرفت کرده است مشاهده نمیشود. امروز فرزندان ما (( کریتسین رونالدو )) را می شناسند و از زندگی خصوصی (( دیوید بکهام )) و آخرین نتیجه ای که ((چلسی)) گرفته اطلاع کامل دارند اما اسم امامان معصوم را حتی به سختی بلدند . برادران من و فرزندان شما شماره پشت پیراهن (( فرناندو تورس )) را بلدند اما پنجمین امامشان را نمیشناسند.

فرزندان ما پس از شروعی خوب در ابتدا در شناخت این ” گنجینه های علم الهی ” اما ناگهان متوقف میشوند. به مدرسه میروند . آب ، بابا می آموزند ، کلاس دوم میروند ، کارنامه قبولی سوم میگیرند و معدل بیست ، اما هیچ چیز ” جدیدی ” در مورد امامان معصوم فرا نمیگیرند و اگر چیزی هم فرا گرفته باشند در تحول شخصیت آنها بروز پیدا نمیکند.

شناخت ما از امامان معصوم به ” چند ساعت اول تولد این بزرگان و اطلاعات آماری بی فایده از مکان و زمان تولدشان و ساعتهای آخر زندگی آنها و چگونگی نحوه شهادتشان “ختم میشود و شناخت ما از بقیه دوران زندگی این بزرگان در حد صفر است. ما امامانی را بیشتر میشناسیم که نحوه “شهادتشان ” غم انگیز تر و حادثه زمان شهادتشان “گریه” آور تر بوده است . ما میوه های زهر آلودی که باعث شهادت این مظلومان تاریخ شده را میشناسیم اما به میوه های شیرین این درخت های پر بار که زندگی معنوی و دنیوی ما را سرشار از کالری سعادت میکند جهل داریم. ما امام حسین ( ع) را بیشتر از همه میشناسیم نه به خاطر اینکه زندگیش مشمول بزرگترین امتحان الهی شده است بلکه چون بیشتر از “خنجری “که بر “حنجرش” فرود آمده گفته ایم و شنیده ایم . اگر سید الشهداء در کربلا شهید نشده بود تا (( لهوف)) ها به توصیف شهادتش برآیند و چون امام موسی کاظم ( ع) در زندان به شهادت میرسید حالا به همان اندازه غریب بود که امام موسی غریب است ، که امام نهم و دهم و …. غریبند .
شیعیان بی انصاف و ناسپاسی هستیم ، یا امامان معصوم را نمیشناسیم یا اگر شناختی داشته باشیم شناختمان به “رگهای بریده و فرق های شکافته و جگر های گداخته” ختم میشود .
به وهابیان سنگدل و سنگ فکر به حق خرده میگیریم که چراغی بر مزار این بزرگان نیافروخته اند اما خود در خانه هایمان “چراغ های روشن و هدایت کننده “مان را خاموش کرده ایم و هیچ سهمی به آنها برای روشن کردن خانه ی زندگی نداده ایم.
“خطیبان ” ما در “میلاد و شهادت “این شمعهای همیشه روشن زندگی بشریت فقط به شرح داستان چگونگی خاموشیشان بسنده کرده اند و هرجا عرصه برای شرح مقتل ها و شهادت ها تنگ دیده اند “گریزی “زده اند به “صحرای کربلا” و اینچنین است که حسین ( ع) مظلوم شده است و دیگر ائمه ” مظلوم تر.”

امروز سالروز شهادت امام صادق (ع) است . وی را رئیس مذهب غنی شیعه میشناسند و در کلاسهای درسش بالغ بر ده ها هزار نفر مینشسته اند و شاگردانش را نخبگان پیشرو علم بشریت برای سالیان متوالی میشناسند ، اما امروز در سالروز شهادتش صدا وسیما به پخش آهنگ های “غم “و خطیبان به “ذکر مصایب چند ساعت آخر عمرش” اکتفا میکنند تا این روز شهادت که بهانه ای میتواند باشد برای شناخت شخصیت بالای علمی او اینچنین عبث بر شیعیانش بگذرد و ما همچنان در این تصور غلط نسبت به این گنجینه های علم الهی بمانیم که شهادت آنها وسیله ایست تا شیعیان با گریه و زاری در آن برای گناهان دنیای خود آمرزش بطلبند. گناهانی که مسببش دوری از شناخت حقیقی این امامان معصوم مظلوم است.